Zaterdagmorgen mocht ik alles eens samenrapen voor een weekendje triathlonfeest. Om 12 uur vertrok ik samen met Kristel, richting Wuustwezel waar de ”Sterke Peer” op het programma stond. Om 15 uur was er de start van de Ploegenwedstrijd. Met Bart Colpaert als zwemmer en Johan Smolders als fietser hadden we een heel sterk team. Ik liep bij wijze van opwarming naar de start van het zwemmen en zag dat Bart deed wat van hem werd verwacht. Als eerste uit het water met reeds een mooie voorsprong. Johan snelde onmiddellijk weg en ik liep terug richting wisselzone. Bij de 2de passage aan de wissel zag ik dat Johan zijn voorsprong nog had uitgebouwd niettegenstaande er een groepje van 4 hardrijders achter hem mooi ronddraaiden. In de laatste meters werd hij nog door 1 van de achtervolgers gegrepen en zo kon ik als 2de beginnen lopen. Onmiddellijk de gas open, ik liep die eerste km in 3′03 maar er was nog geen groot verschil dus nog even aanhouden km 2 3′08. Oef het gat was groter want dat mocht niet te lang meer duren. Vanaf km 3 ging het rustiger met 3′17 en km 4 aan 3′23. Met 1′ voorsprong kwamen we als eerste over de finish en mochten we de Sterke Peer trofee in ontvangst nemen.
3 uur later was er dan de individuele wedstrijd. Ik plaatste me mooi op de eerste rij naast Tim Brydenbach. Eens het startshot gegeven ging hij als een speer ervandoor en ik moest niet denken om in zijn voeten te zwemmen want na enkele seconden was het struggle for life. Dat had ik al een tijdje niet meer meegemaakt 
. Toen we op het einde van de eerste ronde richting oever zwommen, zag ik Wim voor me uit zwemmen. Dit kan toch niet waar dacht ik nog. Ik kwam nog net voor Wim uit het water maar net als in Eupen kreeg ik weer mijn pak niet onmiddellijk uit. Als een echte beginner wisselde ik en Wim zat voor mij op zijn fiets. Ik kreeg even later het gezelschap van Ben Van Mol, Bart Van Looveren en Bart Schrooyen. Zo reden we tot bij Wim en zetten we de achtervolging in op Tim en Dirk. Onder impuls van Ben ging het soms echt hard en vooral na de bochtjes had ik het echt lastig om aan te klampen. Gelukkig is 20km niet ver en was ik er nog bij. Bij de wissel kreeg ik kramp in mijn kuit. Dit was de allereerste keer dat ik kramp had in een triathlon. Het lopen eerder op de dag liet zich dan toch voelen. Na anderhalve km kwam ik in mijn ritme en kon ik nog een 3de plaats uit de wacht slepen. Tim werd verdiend 1ste en Dirk 2de. Volgend jaar doe ik hier opnieuw mee want zo’n bronzen sterke peertje mag niet alleen op de kast blijven staan he.
