Gisteren heb ik het BK sprint in Antwerpen links laten liggen omdat ik toch liever de kwartafstand doe en daarom startte ik in de kwarttriatlon van Berlare. Een nieuwe formule met deze keer wel 1500m zwemmen en een nieuw loopparcours gaven de wedstrijd voor mij een meerwaarde tegenover vorige edities.
Plaatselijk atleet Wouter Monchy wou dit jaar absoluut met de overwinning gaan lopen en had dit seizoen al enkele keren laten zien dat hij sterk was. Ik was vooraf vastbesloten om het hem zo moeilijk mogelijk te maken.
Het zwemmen ging wel, maar daarmee is het dan ook gezegd. Ik kwam samen met Wouter uit het water en de tegenstand was een serieus stuk achter doordat iedereen blijkbaar een 100m te ver had gezwommen. Ook ik vond dat de boeien zeer moeilijk zichtbaar waren en ik kon me een klein beetje oriënteren op de vrouwen die 5 minuutjes eerder waren vertrokken. Het gevoel tijdens het zwemmen was wel allesbehalve goed te noemen. Verzuurde armen en slechte ademhaling lieten me nooit toe om het tempo hoger te leggen.
Het fietsen werkte ik zo goed mogelijk samen met Wouter. Een verraderlijk windje maakte het toch zwaarder dan verwacht, maar we konden nog een minuutje meer bonus nemen op de eerste achtervolgers.
In het lopen viel ik echt compleet door de mand. Het was van in de eerste meters een ramp. Niets van kracht in de benen, slechte ademhaling, … Ik had mijn garmin aan en die gaf op het einde aan dat ik gemiddeld 4′15 per km had gelopen… dat is nog net iets sneller dan op training. Ik heb er geen uitleg voor en was nadien enorm ontgoocheld.
Ik finishte nog als 3e, maar op veel te verre afstand van de winnaar. Gelukkig dat de andere nog iets meer hadden gezwommen of anders was ik in het beste geval 4e geworden, want Pieter Vanhee eindigde op amper 13 seconden na mij.
Hopelijk kan ik deze wedstrijd snel vergeten en is er naar Izegem toe verbetering in zicht. Ik vertrek nu voor een weekje naar zee en hopelijk kan ik daar mijn batterijen opladen tegen De Sterke Peer en Izegem.
