Ik ben al een tijdje stil op deze blog. Dat wil echter niet zeggen dat we niets gedaan hebben, in tegendeel. De doelstelling voor 2010 ligt vast en gestaag werk ik toe naar 22 mei 2010. De IM van Lanzarote.

Momenteel werk ik vooral op de twee onderdelen waar ik denk nog het meest vooruitgang te kunnen maken. Zwemmen en lopen. Bij het zwemmen heb ik tot nu toe de nadruk gelegd op  techniek en het watergevoel. Dat laatste moet er komen door 3 soms 4 keer in de week het zwembad in te duiken. Ook al is het soms wegens tijdsgebrek voor een (te)korte training.

Wat het lopen betreft, daar streef ik momenteel en op aanraden van Wim naar 4 trainingen per week waarvan zeker eentje een lange moet zijn.  Af en toe slaag ik daar zelfs in :-). Op 11 november was er een eerste test, de halve marathon van Deinze Bellem. 1u27. Voor mij een goede tijd, daar had ik een jaar geleden enkel van durven dromen. Ik blijf het geweldig vinden hoe men een lichaam kan trainen! Nu dit is geen eindpunt. Zo heel veel heb ik nu ook nog niet gelopen en er hangen nog een 4 kilootjes te veel aan.

Dat belooft.

Henk

In goed negen maanden van wielertoerist naar Ironman finisher! Hoera het is gelukt.

Laat me eerste beginnen met wat op het einde kwam, het resultaat: Ironman Frankfurth - 10u21! Een jaar geleden hoopte ik op 12uur, in mei, na de halve van Leuven hoopte ik heimelijk  op 11u. Ik ben dus content! Bedankt Wim voor de goede zorgen, zeker gezien mijn agenda en uw planning die niet steeds “standaard” op elkaar pasten. Netjes heb je de klippen omzeild! Je steun en kleine tips toen ik twee weken voor de wedstrijd met die peesontsteking werd geconfronteerd was cruciaal. Ik ben er steeds blijven in geloven! De wedstrijd dan:

Zwemmen: Met een klein hartje ga ik in het water, 15 min te vroeg maar ook hier wil ik de raad van Wim volgen en op de beste plaats starten. Dat lukt. De eerste lus zwem ik redelijk rustig. De tweede lus verlies ik even de concentratie en beland ik aan de binnekant in het pak. Ik krijg een kniestoot in de bil. Hier verlies ik wat plaatsen door mijn gepruts maar, al bij al goed gezwommen. 8 maanden geleden raakte ik de Wezenberg amper over. Nu, 1u06! Bedankt Wim om me een zwemcoach aan te raden! Bedankt Tine om van een krabber een min of meer zwemmer te maken.

Fietsen: Bijna drama! De eerste 12 km naar Frankfurth gaat bergaf. Echter, den Henk kan niet trappen. Die kniestoot in het zwemmen doet nu pijn. Ik zit echt te wenen op de fiets! Nu reeds gedaan? Neen toch. Ik besluit tot Frankfurth te rijden en daar met Wim te zien. Maar, tegen dat ik daar ben ebt de pijn weg. Ik hoef niet te overleggen met Wim, gewoon doorgaan. Voor de rest, super gevoel, niks geforceerd! Steeds goed eten en drinken! 5u02! By the way, t was echt niet plat!

Lopen: Ik had een plannetje. Negatief lopen! Ik wou de Wim met zijn artikels over verval eens een poepje laten ruiken. Ik begin dus naar mijn gevoel traag. Ik dacht de tweede ronde sneller te zijn. Neen dus! De derde ronde gaat nog een beetje trager, amaai wat is het heet! Maar, ik draai de knop om en ik beslis dat ik ga blijven lopen. Punt. De laatste 10km 2x een kramp…dus toch. Even stoppen maar onmiddelijk verder! Uiteindelijk 4u04.

Bedankt aan allen die de laatste maanden hebben gevolgd, gesteund en geholpen. Wim, merci! Tine, we zijn nog niet klaar! Anja, zonder uw steun…je weet het wel!

Henk

Het is bijna zover. Nog een dikke week en we mogen alle energie die mijn gezin, ikzelf en de mensen die me begeleiden ( Wim en Tine) tijdens een gans jaar los laten op die ene dag.

Ik ben een kleine week terug van de ultieme trainingsweek. 48u op een week! Met een groep vrienden zijn we op een week van Hereltals naar de Ventoux gefietst. Alle dagen ongeveer 150km op een toch wel zwaar parcours. Omdat een IronMan nu eenmaal uit drie sporten bestaat heb ik dan nog bijgetrained en ’s avonds gaan lopen of gaan zwemmen. Heerlijk als je eens een week enkel aan trainen en jezelf moet denken.

De laatste looptraining in Frankrijk was wel over een bergje en blijkt nu dat ik een peesonsteking heb opgedaan. Lang verhaal maar blijkbaar krijg je dat van of voetballen of bergaf lopen. ‘t Zal in mijn geval dus het laatste zijn. Laat ons hopen dat we dat onder controle krijgen, de dokter denkt alvast mee, en dan zijn we klaar voor Frankfurth.

Stay Tuned!

Zondag was het zover, de spreekwoordelijke eerste keer. Op zaterdag voor de eerste keer al het materiaal bij elkaar geraapt, amaai een triatleet moet aan veel denken. Op zondag netjes op tijd vertrokken.

Zwemmen: Was meteen ook de eerste keer in open water. De concentratie op de techniek die me was opgedragen door Tine was beperkt. Het was meer de weg zoeken en aanvaringen uit de weg gaan dan “mooi zwemmen”. Voor mijn doen kwam ik toch redelijk snel uit het water. Wel duizelig en kramp in de hamstrings. Maar bon.

Fietsen: Wat geklungel in de wissel maar dan goed en wel vertrokken. Na 10 min vind ik een goed ritme en het gaat gemakkelijk. Van die eerdere kramp heb ik geen last. Ik kan eigenlijk sneller maar ik ben die eerste keer toch een beetje bang van wat nog komen gaat. Dus vooral de laatste ronde beneden mijn niveau, veel eten en drinken.

Lopen: Op aanraden van Wim rustig begonnen en dat tempo had ik rap goed vast. Ik kwam na even bij Mario en we hebben anderhalve ronde samen gelopen. Wel kwam er vrij snel een zeer intense pijn in de buik. Soms niet te harden. In de laatste ronde ben ik zelfs een café binnen gelopen om het kleine kamertje te bezoeken. Hier verlies ik 10 min en met die kramp was versnellen ook niet mijn eerste gedacht.

Vooraf had ik me voorgenomen dat ik op 5u30 binnen wou zijn zonder te froceren. Uiteindelijk was ik gisteren binnen in geen 5 uur dus dat zat OK. Het kan sneller in de toekomst maar eerst dat andere doel, een Ironman finishen.

Op de kramp na ben ik zeer tevreden. Nu is de vraag of die kramp aan de voeding van die dag ligt dan wel aan een restantje van wat gastro problemen op vrijdag en zaterdag. We zullen dat nog wel uitvissen tegen 5 juli.

Henk

Het is zover, zondag mijn debuut in Leuven.

Vandaag ben ik bij Wim langs geweest voor een lactaat test. Daarna hebben we samen nog doorgelopen tot we een dikke 16km op de teller hadden.

Wat de test betreft kunnen we kort zijn. Alles is relatief natuurlijk maar in vergelijking met mijn vorige test is er op het lopen een zeer grote progressie gemaakt! Goed dus! Wat wel opviel is dat de zones compleet veranderd zijn. Belangrijk dus dat testen, deze kwam niets te vroeg!  

De belangrijkste ervaring zat hem eigenlijk en onverwacht in de staart. Toen ik samen met Wim begon te lopen liep die “traag”. Ik heb hem snel gemeld dat ik op training nooit zo “traag” liep. Wat volgde was een goede les. Het was naar mijn mogelijkheden helemaal niet te traag. Het was juist goed. Ik loop gewoon te snel op training “thats it”.  Nog rustiger lopen dus!

Het nut van goede coaching is dus nog eens bewezen.

Mijn verwachtingen voor Leuven dan? Ik heb iets in mijn hoofd, ik schrijf het op, stop het in een omslag en die doen we na de race open!  Een eerste keer in dat pak zwemmen. Hoe zal ik klungelen in mijn eerste wissel? Zal er veel wind zijn bij het fietsen? Hoe voelen die beentjes dan bij het lopen? Veel vragen, zondag de antwoorden maar met een degelijke begeleiding en een zo nuttig mogelijke besteding van de beschikbare tijd hebben we er alles aan gedaan om van dit debuut een toffe ervaring te maken.

Tot zondag!

Dit weekend heb ik intens genoten van mijn eerste “echte” activiteit met “Team Planet X - InXites”, veel 3coach getrainden en vrienden. Zondermeer een tof event.

 ’s Morgens afspraak in Leuven, ik moet toegeven met een beetje knikkende knietjes aan de start. Ik had me voorgenomen om met de “trage” groep de eerste dag af te haspelen, daarna zouden we wel zien. Aan de start de eerste kennismaking met de mannen van de groep, het knikken in de knietjes werd enkel maar erger! Stevige kuiten, sterke verhalen kortom, een ander niveau dan op een gemiddelde zondag bij de start van een rit met de wielertoeristen!

(more…)