Ha … ik heb eindelijk eens iets gevonden om over te schrijven
Dit seizoen is het op sportief gebied nog “gene vette” geweest voor mezelf. De conditie was in de voorbereiding soms zeer goed, maar de wedstrijdresultaten vielen een beetje tegen. De strategie in 2010 was om geen wedstrijden te doen en alles in het teken te zetten voor de Ironman-distance van Moritzburg (Duitsland). Als dan het resultaat in die wedstrijd dan tegenvalt … Toch geef ik het niet op
Na Moritzburg had ik de organisatie van Limburg226 op mijn schouders en dat koste blijkbaar heel wat meer energie dan ik zelf meende … met als gevolg dat het conditieniveau in juli volledig naar nul zakte. Een stomme tuimelperte op de fiets werkte hier ook niet bevordelijk. Maar … begin augustus begon het lichaam terug normaal te functioneren en dan kan het ook zeer snel weer keren ! Gelukkig maar.
Vorige week startte ik terug met competitie in een kwarttriatlon te Kamperland (Zeeland). Het zwemmen (tss de kwallen) was nog niet denderend, het fietsen best OK en het lopen viel zwaar tegen. Vooral in de tweede loopronde (5km) zakte ik er helemaal door. Na een moeilijk weekje van herstel begon het donderdag en vrijdag weer opnieuw bergop te gaan … en wel steil bergop !
Op zaterdagvoormiddag nog met de mannen van “Oonder de Brögk” meegereden. Ik heb niet alle trainingsinfo van deze rit kunnen uitfilteren (via Garmin) maar tussen km 30 en 90 hadden we een zelfs een gemiddelde snelheid van 38.1 km/h … Mooi toch ! In de avond trok ik dan nog naar Wuustwezel voor een sprintje te trekken : 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km lopen …
Die avondwedstrijd (Sterke Peer Triatlon) verliep ondanks de vermoeide benen best goed. In het zwemmen zette ik me volledig rechts, liever 50m meer zwemmen dat een pak slaag van jewelste krijen. We stonden nl met een kleine 250 man aan de start en de eerste boei lag op 150m … je kunt je al wel bedenken wat dat geeft ! Als 24ste uit het water, snel in het ritme op de fiets. Slalommen over een zeer bochtig parcours (avs 41.0) om dan als 5de de wisselzone binnen te rijden en er als 12de uit te komen
Uiteindelijk wist ik dit maal wel een degelijk loopproef af te werken en mocht als een tevreden man op de 9de plaats finishen. Voor de geïnteresseerden : HIER de uitslag en foto’s komen in dit ALBUM te staan.
Het is straf hoe snel dat tegenwoordig allemaal gaat in die korte triatlons. Nergens kun je iets laten liggen. Het zwemmen is supersnel, de wissel nog sneller. Op de fiets lukt het me wel, maar van de groep wegrijden is geen sprake meer. In één langgerekt lint duikt de massa de tweede wissel in om zijn loopschoenen aan te doen en weg te stuiven voor een laatste onderdeel.
Pff … ik word oud ![]()
Over die valpartij begin juli … dat is pas letterlijk ” op je gezicht” gaan


