Deze halve triatlon van Leuven is voor mij de eerste belangrijke wedstrijd van het seizoen. De voorbije winter had ik extra veel gelopen, zelfs het fietsen aan de kant gelaten … eens benieuwd wat het resultaat ging zijn. Op pistetrainingen loop ik tijden die ik nooit eerder gelopen heb, zonder me kapot te lopen. Maar triatlon blijkt toch nog iets anders …

• Zwemmen : om geen kletsen te krijgen start ik volledig buitenom. Beter een paar meters meer dan zitten te woelen in het pak. Het water is koud … ik zwem “ontspannen” en dankzij de tikken van enkele hevige collega’s moet ik 2x mijn CChip terug vasttrekken …
• Fietsen : De eerste 10km liepen zoals gewoonlijk niet lekker … daarbij kwam ook nog die tegenwind. Bij het binnenrijden van Leuven (10km) breek de schroef die mijn aerobar om het stuur klemt … sh… ik wil niet panikeren en besluit er het beste van te maken … Dan maar op één barend de wedstrijd afwerken. Na 20km zie ik achterom … daar komt iets roze aan … Johan … ik wacht en samen rijden we van groepje naar groepje … Door de vele oneffenheden is het niet gemakkelijk om op die ene barend te blijven liggen … ook het trekken op het stuur gaat nu niet meer … Maar toch is het veel ontspannender rijden met een sterke teammate in de buurt … Nu begrijp ik waarom ze altijd in groepjes samentroepen … ook al rijden ze op 7m … Dat scheelt bijna 100 Watt !
• Lopen : Ik start op een gemakkelijk gevoel en loop tegen 4min/km … maar stelselmatig verzwak ik en begint het meer op een training te lijken … Johan en later Wim passeren vlotjes … in ronde twee krijg ik het gezelschap van Henk … dat help om niet in de DNF lijst te komen … ik loop nu tegen 4′45/km … zeer gemakkelijk, maar sneller willen de benen absoluut niet … In de laatste kms komt er nog een extra patat en moet ik mij sterk maken om niet te achteruit te schuiven …
• Conclusie : niets was super vandaag … zwemmen en fietsen was wel goed gezien de omstandigheden, lopen is toch frustrerend … Na de wedstrijd volledig geblokkeerd hoog thoracaal (wat wilt ge als ge alles op de rechter aerobar rijdt) en veel last van misselijkheid … MAAR daar doen we het toch voor, hé
• Toekomst : Ik vraag me af of het niet beter is om mij terug te focussen op dat fietsen … zwemmen zal niet zo spectaculair meer veranderen, lopen blijkbaar ook niet, maar op de fiets kan het nog een stuk sneller … Och ja … volgende week spreken we weer anders …
• Bedankt aan de vele toeschouwers en supporters !!!
• De organisatie was tip top ! Knap hoe ze het klaar krijgen om dit spectakel in een stad als Leuven te organiseren. Maar het parcours in NEERPELT is toch 10x mooier, vlotter en volledig hobbel-de-bobbel vrij. Al onze wegen zijn goed geasfalteerd en we zitten volledig in het groen tussen veel bomen en struiken …

Vorig jaar mocht ik de verkenning van Epic III al meemaken … moet gezegd … zeer mooie ritten !!! Toenertijd 240km en 170km die vlotjes afgewerkt werden met slechts 4 man … lekker weertje en in super fietsconditie zo vlak voor de volledige van Keulen …

Epic IIIbis (de echte versie) boezemde me dan ook niet zo veel angst in … Helaas ! Weeral een les … nooit iets onderschatten … zeker niet als ene Wim DD het in elkaar steekt …

[Read more...]

Enige tijd terug leverde de postbode een grote doos ten huize Appermans. Daarin stak een Planet X carbon road bike. Nu stond op dat moment mijn hoofd absoluut niet naar fietsen … de griep had mij namelijk even in zijn macht … “zetelliggen” was de enige training waar ik me toen mee bezig kon houden

Na eerst het weekje ziek-zijn en daarna een vervelend weekje van slecht-zijn kan ik eindelijk eens kijken wat die beruchte PX waard is. Nu is het wel al meer dan 3 jaar geleden dat ik nog op een standaard road bike reed. De laatste jaren reed ik steeds met een tijdritgeometrie (ook op mijn gewone wegfiets). Daarbovenop komt nog dat ik persoonlijk niet zo wild ben van een slooping model. Enkele jaren terug reed ons wielerteam op zulke modellen. Een slooping is meer voor “wringers” in het peloton, zeg maar de snelle mannen. Temporijders verkiezen eerder een strakker lopend frame, zij moeten zich immers niet wegsteken en continu manouvreren naar het beste wiel.

Na wat sleutelen en uitproberen ben ik er na zo een 3 training uitgeraakt: de fiets is nu klaar voor mijn rijgedrag. De eerste trainingen daarna vocht ik meer met het weer (regen, regen en wind) dan met de fiets. Maar nu het buiten “aangenamer” fietsen is kunnen we toch al wat meer vertellen over het rijgedrag van de PX-fiets. Hij is zeer wendbaar, wat logisch is voor dit soort frame, is zeer licht (vooral bij het springen over richels en putten merk je dit) en buiten verwachting is de kader ook nog stijf genoeg ter hoogte van het bracket (om alle krachten correct over te zetten op de drivetrain). Voor zulk een lichte fietsen is dat niet altijd even evident. Eerste conclusie : een zeer degelijke fiets.

Het is niet de bedoeling om hier de PX bike te gaan verheerlijken. Er zijn genoeg evenwaardige fietsen op de markt, maar deze kosten wel een stuk meer. Een fiets van die kwaliteit kost al gauw boven de 3000,- Eens je de fiets geconfigureerd heb naar je persoonlijke voorkeuren (wat je bij ieder merk moet doen) kun je met een stuk zeer betrouwbaar fietsmateriaal op trainingsuitstap te gaan … en heb je nog geld over voor bvb een stel aero wielen

Nog even over de sloopingbouw van het frame. Triatleten zijn meestal temporijders die enkel rechtdoor kunnen rijden, waarom dan een aflopend frame ? Met zo een sloopingske ga je automatisch meer spelen. De laatste tijd spring ik overal op en over, wring ik extra tussen de nauwe ruimtes door en neem ik mijn bochten extra strak … gewoon omdat die fiets me hiertoe uitnodigt … juist een klein kind op de fiets Het kunnen spelen met je fiets komt je fietsbehendigheid  zeker ten goede. Hoe behendiger, hoe minder vlug je gaat panikeren en hoe kleiner de kans op een valpartij wordt. Ik zeg niet dat je nooit meer valt, maar wel veel minder !!!

De afmontage van onze teamfietsen (road bike) is Shimano Ultegra. Meer dan voldoende. Een nieuwe Dura Ace is knap (zeer knap zelfs), maar ook zeer duur. Als je semiprofessioneel wielrent adviseer ik een topgroep. Maar voor de doorsnee wielrenners, de tri/du-atleten, de cylosportive of maratonrijders en sportieve fietsers is een huidige sub-topgroep meer dan voldoende. By the way … deze Ultegra-uitvoering was enige tijd terug nog het niveau van de topgroep van Shimano.

Adios

Mario Appermans

In de loop van de week had ik met één van mijn leerlingen, Robin, afgesproken om als duo mee te doen in de winterduatlon van Zonhoven. Organisator Olivier is een goede vriend en dus willen we zijn wedstrijd ondersteunen met een deelname. Individueel deelnemen vond ik nog iets te vroeg in de trainingsvoorbereiding, daar ik bitter weinig gefietst heb deze afgelopen maanden. Dus met Robin als sterke MTBiker kon ik testen of al die looptrainingen wel nuttig geweest zijn …

Maar op donderdagavond kreeg ik opeens de vreemde kriebels in mij hoofd om individueel mee te doen. Tijdens de les wielrennen op de wielerschool even met Robin overlegd en dan vlug een andere loper opgetrommeld. Wim Eyckmans, een jonge triatleet die ik train, wilde graag mijn plaats innemen. Zaterdagmorgen stond er wel nog een stevige off-road training met Team Planet X op het menu. Nu lees ik dat ene zekere Wim (teammanager of zoiets ?) mij heeft losgereden, maar daar herinner ik me toch niet zo veel van hoor …

De duatlonwedstrijd op zondag was fantastisch georganiseerd. De weersomstandigheden plooiden volledig volgens de tijdsgeest en de deelnemers hadden er duidelijk zin in om het seizoen 2009 op gang te schieten. De start verliep goed, in 2007 lag ik na 5m al tegen de grasvlakte, en iets na Robin mocht ik het fietsen aanvatten … de stevige wind, de snijdende regen, het opspattende vuil en de zuigende zandgrond maakte dat het een lekker zware wedstrijd werd. Ik wist van zaterdag (training PX) dat ik niet veel power had en dat een tandje te klein veiliger zou zijn dan een tandje te groot … Dus op souplesse over de Zonhovense gronden. Dat Robin veel technischer is was wel duidelijk te merken, maar voorlopig heb ik nog iets meer kracht … voorlopig nog ! Al bij al werd ik verrassend 3de op ruime achterstand gereden door enkele wielrenners (ex-MTBers) die volop in hun wielervoorbereiding zitten. Het duo Robin – Wim werd door een knappe loopprestatie van Wim en een sterke fietsproef van Robin, zelfs tweede duo ! Achteraf nuttigden we ons nog lekker een (gratis) tasje soep (heerlijk warm) en op de tombola had bijna iedereen prijs. Tof toch !

Mario

www.wielerschool.be

www.limburg226.be